... og gera bannað með sjálfum sér...Tyrfingur Tyrfingsson
Eftir að hafa orðið yfirlýstur bloggari (sjö árum of seint) er ekki annað í boði en það að hafa skoðanir á því sem aðrar smásálir lands og þjóðar hafa tekið inn á sig og skrifað um. Nú síðast á Ríkisgrín Íslands, Spaugstofan, að hafa farið yfir velsæmismörk vísitölufjölskyldunnar með einhverju djölli sem tengdist nýjum borgarstjóra. Ég sá þetta og viðurkenni það fúslega að mín siðferðisvitund kveikti sér nú bara í sígó og fékk sér annan öl enda aðeins um ótrúlega kostnaðarsamt grín miðaldra vambsíðra helgarpabba að ræða. Ekkert of, frekar van (hvar er klámið í þessu prógrammi?). Ástæðan fyrir því að ég hneykslast ekki með rest lýðsins er trúlega sú að ég er það fordómalaus gagnvart geðveiki að ég sé ekkert athugavert við það að gert sé grín að henni eins og hverri annarri veilu; árásarhneigð, vínhneigð, gagnkynhneigð eða öðru. Þess fyrir utan leiðist mér líka píslarvotturinn Ólafur, gjaldkeri Félags lýðskrums og svika.
Fólk spyr sig samt af hverju þessir ágætu miðaldra menn Spaugstofunnar nenna að standa í þessu pönki? Þeir liggja á ríkisspenanum og sjúga svo úr blæði og hafa gert í mörg ár. Þeir þurfa ekkert að semi-sjokktrítmenta landann til þess að fá launatjékkann sendan. Það er því í raun ekki annað hægt en að dást að þeim fyrir það fara að öðru hverju yfir strik sr. MeðalJóns og láta illa. En auðvitað eru þeir bara að fá ákveðna útrás því, ég meina það, hversu mikla fyrirlitningu hefur einstaklingur að bæla sem vinnur bróðurpart ársins í Smáralind og mini-mollum Borgarness og annarra krummaskuða við það að fara fremstur í flokki fjölskylduhátíðarinnar ,,Brjálumst með Bylgjulestinni“ á lúseralaunum? Hvað þá að leika Nilla klifurmús, drulluþunnur, alla sunnudaga í 16 ár fyrir börn sem geta ekki beðið eftir því að komast í hlé til þess að éta á sig og lifrina gat, fara á klósettið, hugsa þar um unga bakarann og ,,gera bannað“ með sjálfum sér...
Nei, allir þurfa útrás og hafa rétt á henni, meira að segja gamlir þreyttir menn. Eini bömmerinn er sá að við, blæðandi verkalýðurinn, þurfum að borga undir þetta rúnk manna í stanslausri miðaldra krísu, illa svekkt og óhlæjandi.
Lífsins lystisemdirTyrfingur Tyrfingsson
Völvuspáin er nú bara einhver mesta svikapála sem ég hef komist í tæri við. Samkvæmt henni átti ég að vera svoleiðis með babarinn úti í janúar, á risasjénsum um allan bæ en þess fyrir utan myndi ekkert gerast. Þvert á móti hef ég verið eins og Heiða í dalnum (á meðan afi er í kaupstaðarferð... ); algjörlega einn með sjálfum mér og syndinni. Síðan hef ég ekki gert annað en að taka djarfar ákvarðanir og gert stór framtíðarplön. Ég er alveg að fara að gefast upp á þessari þvælu.
Erum að fara saman hjónin á Lúkasarfund á morgun. Ég ætla að setja skrönsí í hárið á Grúnu og smella henni í I-stay-at-home einlita Russell uniformið hennar. Sjálfur ætla ég að klæðast öllu beis og vera alltaf að tala um að hitt og þetta sé hluti af ,,lífsins lystisemdum“ og reyna að luncha alvarlegum samræðum um ilmkerti (með og á móti). Ætlum að púlla svona ,,of leiðinleg fyrir lífið“-lúkk og gá hvort við náum ekki að tæla til okkar kvikindið með því.
Var að komast að því að Lúkas heitir víst Tumi in real life, sem er að drepa mig. Mér fannst aldrei mikið til Tuma koma... jú hann fór á fætur við fyrsta hanagal og sat svo yfir ánum. Ég meina, Diddi feiti fer alveg á fætur við vekjaraklukkuna (snoozar aldrei) og situr svo yfir bílum í bílahúsinu á Hverfisgötu. Tumi var alveg sami ræfilinn og fékk alveg sama legusárið og gyllinæðina af allri þessari setu og hann Diddi. Eina sem skilur þá að, er að einhver pedófíll samdi texta um Tuma.
Nei, Lúkasarnafnið er algjörlega málið.
Af lúxusTyrfingur Tyrfingsson
Er að fara að halda mjög fyndið matarboð. Þar verður fólk frá aldrinum sautján upp í fjörtíuogþriggja. Fæstir þekkjast innan hópsins og enginn á raun neitt sameiginlegt nema það, að fólkið er mjög skemmtilegt og veikt fyrir víni. Ég ætla að láta reyna á nýja eftirhermu sem ég á enn eftir að búa til. Í boðinu verður reyktur lax af gamla skólanum og fusion-kjúklingur þar sem ég ætla að búa til sósu bara úr hráefnum sem byrja á b.
Ætla klárlega að vera fulli gæinn.
P.s. Embla. Komdu heim.
Ég býð syndinni í kaffiTyrfingur Tyrfingsson
Það er alveg klárt mál að ég þarf að hætta að blogga þegar ég er á skallanum. Fyrir utan það hversu ósmart það er og að færslurnar eru yfirleitt uppfullar lygum (í besta falli tilbúningi) og megnri óánægju, þá er ég náttúrulega algjörlega að auglýsa það sem ég er alltaf að rembast við að fela; trúnaðarskallann og heimilisdrykkjuna á virkum dögum.
Var með ,,pabbi-er-lasinn“-syndrome í allan dag á Humarhúsi ríkis og bæja. Missti pennann minn ofan í klósettið þegar ég var að fara að kúka og alls konar fyndið. Síðan var ég húðskammaður af hollenskri konu fyrir eitthvað sem ég skildi ekki og gerðist, að ég held, deginum áður í einhverri túristaferð. Djöfull vona ég að sú drullutussa renni um gyllinæðina á sér, detti á skömmina og endi í hjólastól.
Síðan langar mig til þess að bjóða Sigrúnu, elskulegri eiginkonu minni til langs og ánægjulegs tíma, að fara í rassgat. Kom heim af fimmtán tíma vakt bíðandi þess að bóndadagstrítment tæki á móti mér, en sit einn, í perulausum kjallaranum alvarlega að íhuga það að fara á skallann með sjálfum mér og bjóða syndinni í kaffi. Sigrún, hvar eru gerviblómin, beljuvínið og gúllasið???
Þá getum við orðið um okkurTyrfingur Tyrfingsson
Í þau örfáu skipti sem ég hef logið því að sjáflum mér að ég sé skotinn eða ástfanginn hef ég verið algjörlega í bullinu. Þá er einhver krísa í gangi og ég treysti mér ekki til að fúnkera einn míns liðs. Að mínu viti er manneskja nefnilega aldrei eins heil og þegar hún stendur sjálfstæð, stolt og ánægð með með einveruna. Því miður er það allt of sjaldgæf sjón.
Pabbi minn, sem ég dýrka og dái, varð mjög óánægður í kvöld þegar að mamma spurði hvenær ég ætlaði loksins að koma heim með eitt stykki rómans. Hann lýsti því yfir að faðir hans og nokkrir vinir væru mun betur settir ef þeir hefðu ætíð verið lausir við barnið og buruna; lýsti því í hillingum hvernig þeir hefðu fengið tíma og rúm til þess að blómstra. Þetta fékk mig til þess að spá í og hugsa um hlutina.
Ef maður skoðar það, þá er ekkert fegurra en blómstrandi, eldrauð rós í stórum haug af skít enda er ekkert eins næringarríkt og djörf drulla; á misjöfnu þrífast börnin því miður best. Ég finn það líka nefnilega að aldrei langar mig eins lítið í samband og þegar ég er í góðu jafnvægi (sem gerist ekki oft). Vanlíðan og minnimáttarkennd leiðir af sér sambönd, sem geta af sér tilgerðarvellíðan sem veldur djúpum dimmum bönker, ekki áleggjandi á nokkurn hvítan mann. Ég er ekkert að neita því að ástin lifi að eilífu og að sú ódýra drusla muni verða um aldir alda. En ég get jafnframt ekki annað en spurt hvort ástin sé allra?
Mig, persónulega, langar til dæmis ekki til þess að leggja mig á neinn... það að vera með mér er ábyggilega erfitt, dyntótt, kannski skemmtilegt en um leið örugglega ekki þess virði. Ég er sveiflukenndur, hef tilhneiginguna til þess að hverfa auk þess sem ég gef mjög lítið fyrir hönd-í-hönd ferðir í Kringluna. Tyrfingur Tyrfings er hreinlega eins og skemmtisaður; frábær when hot en fer svo á hausinn, skiptir um kennitölu og byrjar eitthvað nýtt annars staðar og fjarri hinu. Ég mæli því ekki með mér, eins og mig myndi gjarnan langa. Ég er engra, ég er einskis og er sáttur við það.
En svo koma þessi erfuðu kvöld. Kvöld þar sem ég sit einn, þykist sauma og bíð þess að þessi þú komir til þess að elska mig og fáir mig til þess að reka alla verðina mína á brott svo ég geti hleypt þér inn. Þá verðum ég og þú loks við... Við myndum hlakka, við myndum vona og vera misboðið saman (yfir engu merkilegu).
En ég veit að ég fengi, alveg tvímælalaust, einhverjar vondar fregnir af þér og að þá myndi hjartað eflaust frjósa, líkaminn stirðna og tárin leka frosin og köld niður kinn, undir aðsniðna skyrtuna og ofan í nærbuxur þar sem þær myndu kæla það sem þegar kulið er.
Þá áttaði ég mig líka á því að þú verður líklegast aldrei til, frekar en við...
Verum samt jákvæð. Fyrst þú varst aldrei hann og hann var aldrei til, þá til hlýt ég að setja mig í gírinn aftur og vona. Svo að á morgun mun ég geri mig fínan, splæsa í djarfa blússu og draga vömbina inn því ég vil finna þig, þú sem ert enn ófundinn og gætir þolað mig, frá mér og loks til mín.
Drottinn, heyr vora bæn
Bobby & BorisTyrfingur Tyrfingsson
Sá gröf Bobby Fischer í sjónvarpinu í gær og hún minnti mig á gröfina sem ég gróf honum Boris, útsölupáfagauki sem ég átti snemma í post-millenium. Sú gröf var grafin í frosti og hallæri í janúarmánði og náði einhverja sjö cm. niður í jörðina. Hann var grafinn í Zip-Lock poka og fékk engan kross vegna þess að ég get ekki smíðað frekar en ég get bent á Noreg á landakorti.
Nokkrum sinnum á ári baðaði ég hann með volgu vatni og setti hann svo inn í gufuna heima hjá mömmu og pabba (já, þar er gufa eins og í öllum heiðarlegum næntís-villum Kópavogs) til þerris. Eitt kvöldið var ég ásamt Sigga, stórvini mínum til fjölda margra ára, að horfa á Simpsons og gleymdi mér. Á meðan sauð á Boris þar til hann sprakk inni í gufunni. Ég hafði myrt hann á mjög hrottafenginn hátt. Þegar ég kom loks að honum hafði hann sprungið; augun voru úti um allt og hann leit út eins og road-kill-in á strætóakreinunum í Flórída. Ég (þarna 16 ára) fór að hágrenja en Svövu systur (þarna 9 ára) fannst þetta mjög gaman allt saman. Hún fór inn í búrið, tók saman jarðneskar leifar hans í höndina og hljóp á eftir mér (ég hágrenjandi í djarfi yfirþyngd) um allan Fífuhjallann syngjandi: ,,Boris sprunginn, ræræræ“.
Eins og mér varð um andlátið sýndi ég honum mjög litla virðingu þegar ég skellti yfir hann, í pokanum, tveimur skóflum af snjó, hélt grínlíkræðu og fékk mér ís.
Hefði alveg þótt gaman ef Bobby hefði verið jarðaður með Jónasi og Einari Ben uppi á Þingvöllum og átt huggulegri gröf. Og ég meina, ekki geta hálendisvirkjanirnar verið einu risamistök samtímans. Að jarða hann þar hefði verið alveg ídealískt klúður sem myndi alltaf minna okkur á hvað við Íslendingar snobbum fyrir því fólki sem er langt ofar skilningi okkar en spyr samt eftir okkur og vill vera memm.
P.s. This just in: Heath Ledger er dáinn. Þingvellir?
,,Tybbi fluffa? Þekki hann... frekar lélegur gaur."Tyrfingur Tyrfingsson
Tók þá ákvörðun í dag að sækja um það að komast að í Fluffunámi hjá Iceland Express. Auðvitað veit ég að þulustarfið er náttúrulega þægileg innivinna, huggulegir vinnutímar og svo yrði ég þekkt andlit. Myndir af mér í innblaði Fréttablaðsins þar sem ég lýsti uppáhalds kjúklingaréttinum mínum og sýndi eldhúsið myndu birtast og mér yrði boðið upp á beljuhvítvín á Ölstofunni all day, every day. Lýsti því svo reglulega yfir að ég elski kertaljós og fjallgöngur (yrði fyndið). Vandinn er bara sá að það er ekki ráðið í þuluna fyrr en að ári og það vantar fluffur núna. Ég verð að byrja á því að fara í sex vikna námskeið þar sem ég læri allt það helsta um kóríógraphíuna í byrjun flugs, hvaða varalitir hentar hverju smetti og hvort meira viðeigandi sé, hverju sinni, að bjóða: ,,Kaffi, te?" eða ,,Te, kaffi?" Ég hugsa að ég yrði frekar öflug fluffs. Myndi moka út keramikinu, hálsmenum í leðuról með rúnum og öllu hinu draslinu úr Saga boutique. Tæki mig svo vel út í pólýester-sjétteringunni, appelsínugulu blússunni og með klútinn á hlið. Svo býður þetta náttúrulega upp á mikinn trúnað... Ef ég ynni hjá Air Afghanistan t.d. gæti ég átt tvær konur og geitahjörð þar í landi og enginn vissi nema ég og Lúkas. Er samt að fá smá kvíðakast yfir því að þurfa að vinna í Ísland-Kanarí, Kanarí-Ísland ferðunum og upperta alla öryrkja drullusjoppna landsins sem ætluðu sér að túra í sólinni og myndu hefja hrunið um borð. Þá eru það líka gömlu skonsurnar með þvaglekann, ofvirku börnin í fylg ofurölvaðra foreldra og fjölþreifnu pabbarnir sem eru á leið í ,,viðskiptaferð“ til Berlínar. Þessu týpum nenni ég reyndar alls ekki.
Afmælið hennar Kötu bílasala (sem er nú að hefja feril sinn sem áhugaleikari hjá Leikfélagi Reykholtshrepps(er þetta satt?)) var skrautlegt. Grúppan mín var klárlega fulla, ódýra borðið og veislustjórinn, sem var einn af fellow alcoholics, hélt sömu ræðuna tvisvar, sofnaði í hipp-hipp-húrra-kallinu og mundi ekki daginn eftir hvort afmælið var byrjað eða búið. Sjálfur lunchaði ég afmælissöngnum á skallanum um sexleytið um kvöldið og enginn tók undir nema Flosi Ólafs sem söng annað lag (það lag er, að ég held, ekki til eða alla veganna áður ósungið). Ég og sr. Geir Waage urðum mjög góðir vinir og ég talaði mikið um hvað ég væri miður mín yfir andláti Bobby Fischer á þeim forsendum að hann hafi verið ,,Bobby okkar allra. Bobby lands og þjóðar, ríkis og bæja...“ Ég bjó til leik við brennivínsborðið (þar sem ég settist kl. 20.00, aleinn, og var bara þar) sem hét ,,Og þú átt x margar beljur“. Leikurinn gekk út á það að giska hversu margar beljur hver kona ætti. Ég var mjög góður í þeim leik enda er formúlan frekar auðveld: feit kona = margar beljur. Ég ræddi mikið hvernig lífið væri án keilubrautar hér í sveitinni og var alltaf að öskra fram í fyrir ræðumönnum: ,,Hættu að röfla, við lesum bara helvítis skáldsöguna þegar hún kemur aldrei út.“ Fyndnast var þó þegar Stjáni og Edda komu heim úr partýi kl. 12:00 á sunnudeginum ásamt ræstitækni hótelsins sem var staðráðin í að koma með okkur til Reykjarvíkur og fara á Broadway. Hún á fullt af börnum og ég spurði hvort þeminn væri: Hungrið kennir svöngum krakka að sjóða... hún skildi það ekki alveg og dó í lobbýinu. Við beiluðum á henni enda hafði hún víst verið full frá því hún skildi við píparann manninn sinn‘99. Kata var frekar óánægð með frammistöðu Reykjarvíkurrónanna sem ég get alveg skilið. Ég þakka henni samt fyri skemmtilegt partý.
En já, ég er sem sagt að fara að verða fluffa á fullum launum. Djöfull ætla ég að drýgja tekjur og selja sígarettutollinn svart. OG... ég er enn þá alveg reyklaus en tygg og tygg eins og Afríkubarn í fermingarveislu.
Bobby gonerTyrfingur Tyrfingsson
Bobby Fischer er víst dead as water. RIP. Sally Spectra, Vigdís Finnboga og nú Bobby Fischer öll látin... where have all the flowers gone...
Kúkaðu í poka, skelltu því í mækró og haltu fýlunni fyrir þigTyrfingur Tyrfingsson
Ég ætla alls ekkert neita því að það er aðeins í mér, þá sjaldan að ég, heiðarlegur hvítur maðurinn lyfti glasi (pínu á skallanum). Var að koma af 16 klst. djarfi vakt á Humarhúsi ríkis & bæja, búinn að fá mér nokkrar djarfar blöndur og langar nú gjarnan til þess að impra á nokkrum almennum kurteisi- og umgengnisreglum sem fólk getur haft til hliðsjónar þegar það ákveður að fara út að borða á heldri stöðum landsins. Mér finnst ekki veita af. Sko:
1. Ekki gefa þér það að þjónninn þinn sé með mjúkan kúk í stað heila og sé að vinna fyrstu vaktina sína. - Staðreyndin er sú að það að læra til þjóns er þriggja ára nám (í mörgum löndum háskólabundið) og krefst gríðarlegra skuldbindinga að hálfu nemans. Ef þú ert á einum af bestu veitngahúsum Íslands geturðu gefið sjálfum þér það að sá sem tekur við pöntun hjá þér er annaðhvort lærður þjónn, langt kominn nemi eða búi yfir gríðarlega mikilli reynslu af því að starfa á veitingahúsi (gæinn sem gefur þér brauðið og vatnið er sá sem byrjaði fyrr í vikunni... vertu endilega leiðinleg/ur við hann því að öllum líkindum mun hann ekki endast fram yfir helgi).
2. Ekki panta þér ódýrasta réttinn og láta fylgja í kjölfarið: ,,Ég held að ég verði nú bara í ,,heilsuvíni náttúrunnar... blessaða íslenska vatninu", og ætlast til þess að þér sé þjónað líkt og þú sért að eyða hundruð þúsundum. - Ódýr ósk kallar fram á enn ódýrari viðbrögð og þú ferð aftast í bunkann. Þessi bransi snýst um það eitt að græða á öllum... þess vegna elskar þjónninn eyðarann ekki græðarann, eins og segir: Sjá, þú skalt ekki elska þann bróður sem deilir sömu synd og þú (græðginnii) (Biblía Bransans; 2. ritning; Kapítalistaspjall).
3. Engin þörf er á því að minna á pródókúlinn. -Sá sem vinnur á leikskóla veit það að á eftir skitu kemur skeina. Þannig veit þjónninn að á eftir pöntunni kemur vín, á eftir víni kemur brauð o.s.frv. Jafnframt er nauðsynlegt að benda á það að matur er ekki Nescafé (engin sjóða-hella-og-bera-í-lýðinn-stemning), þannig að ef þú ert á rosalegri hraðferð þá býð ég þig velkominn á Select þar sem í boði er pulsa, kartöflusalat og kók með röri á innan við tvær mínútur.
4. Einn algengustu mistök MeðalJóns eru þau að láta það eftir sér tala í niðrandi tóni til þjónsins. - Sagan segir okkur, að það er í reynd fullkomlega ósmart að tala niður til þjóns. Sjálfur hef ég þjónað forsetanum, fyrrverandi forsetanum (henni Viggu minni Finnboga (helvíti er hún blaut, blessunin)), núverandi og fyrrverandi forsætisráðherra, öllum bankastjórum landsins, kærri vinkonu Ingibjörgu Pálma og co., Ingibjörgu Sólrúnu, Jakobínu Þórðardóttur (... og þú héltst að Dalai Lama væri frekar yndisleg týpa...), Björgúlfunum báðum (þessum elskum), Berlusconi (forsætisráðherra Ítalíu... ég mældi mér ítölsku hvítvíni og grappa á eftir og hann tapaði sér úr gleði... góður gaur), eigendum helstu veitingahúsa og fyrirtækja bæjarins, Simba & Bödda og öðrum yfirlýst smart týpum. Það sem allt þetta fólk á sameiginlegt er það hversu kurteist, þakklátt, auðmjúkt og skemmtilegt það er. Þau eru firrt þörfinni fyrir það að upphefja sig... þau eru uppi, komast ekki mikið ofar, segja það gott og vilja njóta sín. Eina krafan, og um leið eina sanngjarna krafan sem þú getur sett á ræfils þjóninn, er sú að krefja hann um að aðstoða þau við það að eiga góða kvöldstund.
5. Það að hver-borgi-fyrir-sig er að öllu leyti gjörsamlega ósmart. ,,Ég var með nautasteik og einn tólfta úr rauðvínsflöskunni..." - þessi setning er gerilsneydd öllum glæsileika og er viðkomandi gjörsamlega til skammar. Að horfa á röð fullorðinna, vel stæðra, glæsilegra kvenna húka í röð fyrir framan kassann til þess að ,,skipta öllu algjörlega jafnt" markar fyrir mig ákveðinn ósigur í kvenfrelsisbaráttunni og setur þær skör lægri hinum fullkomna (reyndar fallíska) splæsara. Mín skoðun er og verða mun að það sé hluti af náttúru ,,þess flotta" að blæða í mat & drykk, sama hvort heimild eða heimilisástand ráði við. Skynsemin á, já, hún á að víkja þegar fólk tekur þá ákvörðun að gera sér glaðan og fara út að éta og drekka allt það sem að kjafti kemur. Það að gleðjast er það að gleyma... þynnka er í eðli sínu seinni tíma vandamál; yfirvofandi en yfirstíganleg líkt og fyrri daginn. Veitingahús þrífast á þessu splæs-hugarfari, öll önnur hugsun myndi setja þau á hausinn.
6. Þetta er lokareglan. Ég lofa. Ekki koma á veitingahús búin/n að ákveða það að þú ætlir að verða óánægð/ur. Í þeirri ákvörðun felst nefnilega tvöfalt ofbeldi. Í fyrsta lagi eyðir þjónninn öllu kvöldinu í það að reyna að gleðja þig, sem er vonlaust. Við skulum skoða aðeins málið: Það er ástæða fyrir því að þeim veitingastöðum sem gengið hefur vel í áraraðir, skuli enn ganga vel. Þannig að um leið og þú lýsir yfir óánægju með mat og/eða þjónustu á slíkum stað ert þú að leggja dóm á apparat sem hefur ef til vill fúnkerað í tugi ára. Þú ferð í stríð við reynsluna og söguna. Saga og afspurn veitingahúsa hefur yfirleitt á yfirleitt við rök að styðjast. En auðvitað getur þú haft rétt fyrir þér og þá áttu auðvitað, enda svo sjálfsagt, kæri vinur kúnni, að bera upp kvörtun. En, bara svo að ég bendi á það, að fenginni reynslu, þá eru þeir staðir sem eru taldnir vera þeir bestu í bransanum búnir að gera það svo svakalega gott lengi að spurningin gæti snúist við: Hvort er staðurinn vondur eða þú? Í því samhengi vaknar spurningin:
Ákvaðst þú að verða óánægður, eða varst þú það í raun?
- Minn grunur er sá að fólk taki allt of oft meðvitaða ákvörðun um það að verða óánægt og það er dapurlegt í alla staði, fyrir alla viðkomandi og í því er fólginn hinn vængur áðurfrágreinds tvöfalds ofbeldis.
Ég vil að við förum út að borða til þess að njóta þess. En ef þú þráir og elskar að verða óánægður, kúkaðu þá í poka, skelltu því í mækró og haltu fýlunni fyrir þig, því þú átt hana skilið og hún hefur ekkert að gera með okkur hin. Við erum bara að gera okkar besta.
Skítið svo öll í píkuna á ykkur.
Kata bílasaliTyrfingur Tyrfingsson
Ég á mjög skrautlega vinaflóru. Einn af góðvinum mínum heitir Emil og er róni ( hann er ekki hluti af Austurstrætisklíkunni en fær að vera með þeim þegar hann á pening) í kringum svona fimmtugt. Emil er einn af kurteisu rónunum, þessum af gamla skólanum; lætur vel að óléttum konum og pissar bara á sig í einrúmi. Það sem mér þykir mest spennandi við Emil er að finna hvernig lykt er af honum þegar ég hitti hann hverju sinni. Eitt sumarið var alltaf slorlykt af honum því hann hafði fundið þennan helvíti fína gám við höfnina sem hann lýsti sem: ,,Hreysi í dag, höll um helgar.“ Ég hitti hann í haust og þá var bara svona frekar klassísk kúka- og kaupstaðarlykt. Þá svaf hann aðallega í Hljómskálagarðinum og í Laugardalnum á tyllidögum. Þegar það er ilmvatnslykt af honum þá er hann að þykjast vera þurr, sem er alltaf jafn fyndið. Síðan á ég kunningja sem sitja algjörlega hinum megin við borðið, eiga himin, haf og allt þess á milli. En það sem allir vinir mínir eiga sameiginlegt er hversu fyndnir og fjölbreytilegir þeir eru. Og núna um helgina er förinni heitið í afmælisboð hjá einni skærustu fjöðrum flórunnar; Kötu bílasala sem verður 45 ára. Kata á heima í Logalandi rétt hjá Reykholti og ætlar að halda afmælissveitaball með skemmtara, landa og tilbehör. Eftir að við Steini ákváðum að fara saman var ég spurður hvar og hvernig í fukkanum ég kynntist kellingunni. Ég mun aldrei gleyma því þegar ég hitti hana Kötu mína, bílasala lands og þjóðar, í fyrsta sinn. Ég sat eftir vinnu með nokkrum fellow alcoholics Vínbarnum. Allt í einu verður mér starsýnt á gerðarlega konu í einu horninu. Hún var allt í senn að reykja, drekka bjór, gyrða upp um sig sokkabuxurnar og að lenda á sjéns á sama tíma, með þessi svaka brjóst sem fengju Dolly Parton til þess að pakka saman kollunni og yfirgefa Vegas. Þessi snöggklippti drengjakollur og þessi húð sem hafði séð aðeins of mikla sól í gegnum tíðina gjörsamlega heilluðu mig. Síðar um kvöldið sagði mér einhver að þetta væri Kata bílasali, sú sem myndi gefa ömmu sína og frumburð í rabbat ef það myndi hjálpa henni að selja annan bíl. Fleiri kjaftasögur fylgdu í kjölfarið: Hún lét opna Jómfrúna kl. 8:00 á sunnudagsmorgni á þeim forsendum að Dorrit væri með henni og yrði að detta í einn Akavit Jubileum, hún keypti bíl á 100.000 kr. og seldi hann á tvær milljónir degi síðar og svo framvegis. Ég hugsaði ekki um annað en Kötu.
Ég kynntist henni samt ekki persónulega fyrr en nokkru síðar á pjötludjammi þar sem hún var í fylgd sjálfastrar Eddu Hauks. Hún horfði á mig, ekkert sérstaklega hrifin og sagði: ,,Heitir ÞÚ Tyrfingur! Mér finnst þú nú ekkert vera beint maður til að bera það nafn, þú, svona ræfislegur og horaður.“ Svo virti hún mig fyrir sér í smá stund og sagði: ,,En eitthvað segir mér að þú myndir valda annarri kollu og einum djörfum með. Drullum okkur á barinn drengur.“ Man ekki mikið meira frá því kvöldi annað en það að hún setti mig á hestbak á tímabili og kýldi mig í punginn eftir að ég hafði neitað að tala við einhvern gæja (rúmlega fimmtugan blómasala) sem hún vildi meina að væri uppálagður fyrir mig.
Svo þegar mér gafst kostur á að fara í afmæli til slíks legends get ég ekki annað en fengið mér yfirdrátt (besti drátturinn í bænum), splæst í flíspeysu og drullað mér í sveitina. Brúðkaup aldarinnar er kannski búið en afmæli aldarinnar er á laugardaginn í sveitinni og djöfull hlakka ég til.
Change of plansTyrfingur Tyrfingsson
Auðvitað á hundhelvítið að heita Lúkas. Lúkas De Licato Tyrfingsson. Samt, þá er hann svona 2007-hundur og fyrir vikið dottinn úr tísku áður en eistun í honum ganga niður (þau munu þó að öllum líkindum ekki gera það... Darwin...). Ekki það að retardar hafi verið mikil tískuíkon í gegnum söguna nema þá kannski Gummi Jör.
Ákvað samt að ef hann hefur ekki stjórn á hægðum sínum þá verður hann Sigrúnarson og fær aldrei að koma nálægt herberginu mínu. Nóg er nú prumpufýlan í rúminu án þess að við bætist lollageirar úr fjölfötluðum smáhundi. Takk.
Geldingur á BókhlöðustígTyrfingur Tyrfingsson
Við Sigrún, sambýliskona mín til langs tíma, erum mögulega að fara fá hund. Hann heitir Páll, er lítill kjíváva-hundur og við þurfum ekki að borga neitt. Ástæðan er sú að hann er með risjulegan hanakamb, tileygður á öðru (gengur því í hringi?) og tannlaus. Hann er semsagt algjör A-Class öryrki og til þess að bæta gráu ofan á svart ganga eistun á honum ekki niður. Hann lítur víst út eins og meðalstór kúkur með hanakamb. Mig grunar líka að hann sé vel fyrir neðan meðalgreind þó svo ég hafi ekkert fyrir mér í því endilega.
En ég hugsa að þessi geldingur verði bara ágætis vibótareining við þetta frekar pervertíska heimilishald okkar... hóra, hommar og geldingur. Lúxuslíf.
Páll, vertu velkominn.
P.s. Við munum klárlega stofna blogg fyrir hans hönd. Ekki spurning.
... sjúga, kyngja, spýta upp aftur og búa til jólaskraut...Tyrfingur Tyrfingsson
Núna, þar sem ég er ekki á fyrsta glasi, ætla ég að koma úr úr skápnum og viðurkenna hulna ást mína á svolitlu sem allir ættu að fá að elska...
Íslendingar snobba svakalega fyrir mat þó svo þeir, þetta veit ég af eigin reynslu, séu yfirleitt of blackout-aðir til þess að muna eftir því hvernig suðan smakkaðist. Gallinn við góðan mat er sá að hugtakið er teygjanlegt (maður vill trúa því að fiskibollurnar hennar Ömmu Lillagó séu góðar en þær eru í raun andstyggilegar og geta, í krafti mikillar smjörnotkunar venjulegra vísitölumæðra, dregið mann til dauða eða allaveganna stómapokavistar).
Ég á tvo uppáhalds veitingastaði. Vox. Á Vox borga ég í kringum 16.000 fyrir mat og vín (fyrir mig sjálfan... já, ég veit, ég er þyrstur) og geng mjög sáttur út. Ég fíla staðinn, þrátt fyrir 2002-lúkkið á honum og það að ég er alltaf að bíða eftir að flugvél lendi (smá saga-boutique-lounge-stemning í gangi þarna). Frábær staður. En ég elska, já, ég elska Vitabar. Á Vitabar ertu aldrei velkominn. Vertinn þar er á að giska fimmtug kona, með húðslitið hliðarspik sem lekur yfir tark-buxunar, allt of mörg börn og ævisögu sem á heima í febrúarhefti Mannlíf. Hún klæðist Buffaló-skóm og þegar maður biður hana um eitthvað (t.d. tómatsósur) er eins og maður sé að biðja hana um að fara niður á sig, sjúga, kyngja, spýta upp aftur og búa til jólaskraut úr brundinu. Hún er alveg í sérstöku uppáhaldi.
Gjarnan er talað um fagmannlega matreiðslu og hana fær maður ekki á Vitabar; Mæjónesan er gul, , brauðið er mæcróhitað (líklega fengið ókeypis) og kínakálið fannst úti, en þeir sem steikja hamborgarann sjálfan gera það með hjartanu. Þeim þykir vænt um buffið og ég, sem kúnni, leyfi mér að halda það að ef kokkinum þykir vænt um kjötið, hlýtur honum að þykja vænt um mig.
Ég get aldrei lýst því hvað mér þykir vænt um Vitabar... þó svo ég hafi aldrei fengið nema dónaskap og óhresst Kínakál þaðan. Eldamennska snýst nefnalega um allt annað. Það breytir því samt ekki að ef ég er spurðir, þá er uppáhaldsstaðurinn minn Vox með allar sínar froður, fusion og tilgerð. En hafandi farið á alla flottustu staðina á Íslandi og víðar, þá get ég ekki annað en sagt að það að upplifa hamborgarann á Vitabar er jafn mikil upplifun og kynlíf í klaustri; subbuleg og óheiðarleg en hverrar krónu virði í gulli.
Farið svo öll í rassgat.
P.s. Bjór og gammel á Vitanum: 700 kr. ... gjöf en ekki sala.
P.p.s. Reyklaus í 6 daga. Kraftaverk has a whole new meaning...
Á nýju áriTyrfingur Tyrfingsson
Það er svo perralegt þegar fólk bloggar í nafni hunda eða barna sinna. Ákveðin uppgjöf sem felst í því líka: Dýrið lifir áhugaverðara lífi en ég og Ég hef enga skoðun en kornabarnið mitt hefur sögu að segja...
Svo er spurning hvort það sé hreinlega heilbrigt bæði að miðla uppgerðum tilfinningum greindarlítils dýrs og að taka upp hægðir þess.
Dapurt. Og það á nýju ári.
RíkisskíturTyrfingur Tyrfingsson
Jón Viðar leikhúsgagnrýnandi (pjásulegi maðurinn í beisjakkafötunum sem sagði að allt væri klisju klént í Dagsljósi í 90's) er núna upp á síðkastið í krafti Reynis Trausta að reyna að penetreita sig aftur inn í umræðuna. Gerir einhverjar atlögur að Borgarleikhúsinu sem mér finnast nú reyndar að hluti til alveg valid. Farsa-rúnkið og endalausar sýningar (allt neðanbeltis) um samskipti kynjanna eru allt annað en smart. Í þessu samhengi vil ég gjarnan viðra þá skoðun mína að það ætti að vera í lögum að Edda Björgvins megi ekki leika í nema einni sýningu á ári, hún megi hvorki klæðast brúðarkjól né bleikri dragt í sýningunni og að sýnt sé í félagsmiðstöð úti á landi.
En tilraun Jóns Viðars til endurkomu minnti mig á hvernig það var að horfa á sjónvarpið í 90's. Þá voru bara nokkrar fígúrur, Ríkis-fígúrur, í gangi og manni var kennt að þykja þær skemmtilegar: Hemmi Gunn, Gaui litli (sem aldrei grenntist), Jón Viðar og Randver og co. Mamma poppaði í potti og allir settust fyrir framan sjónvarpið og drukku TAB. Ég skildi ekki brandarana í Enn ein stöðin, Á skallanum með Hemma Gunn var reyndar alltaf svolítið skemmtilegur því Hemmi var alltaf fullur að gefa börnum utan af landi (yfir leitt langveikum) eitthvert drasl, ég var hræddur við Gauja litla og leiddist Jón Viðar. En alltaf horfði maður því það átti, varð og þurfti; það var reglan.
Þess vegnar vorkenni ég börnum nú í póst-millenium. Valið er svo mikið þó rýrt sé því alltaf er jú verið að velja á milli skíts, kúks og drullu. Í 90's var maður svo heppinn að hafa bara skít Ríkisins. Engin völ, engin kvöl.
Blóm og kransar alls ekki afþakkaðirTyrfingur Tyrfingsson
Ég hlusta á Rás1 (útvarp ríkis og bæja, lands og þjóðar) á hverjum einasta degi. Bróðurpartur dagskránnar er mjög leiðinlegur: Vítt og breitt (sérstaklega samgönguhlutinn og þegar talað er við fólk sem eru yfirlýstir spéfuglar), Morgunleikfimin, Orð kvöldsins (trúarlegt drasl), Tónar að nóni og Út um græna grundu. Dánartilkynningar eru í sérstöku uppáhaldi því það er svo gaman að taka undir í ,,Faðir okkar, afi, langaafi, langalangaafi...“ og giska hversu oft hann varð langa. Einu sinni taldi ég fjóra langa. Það var góður dagur. Ég þoli samt ekki þegar aðstandendur afþakka blóm og kransa. Þegar andlát mitt verður tilkynnt vil ég að blóm og kransar séu ,,...boðin hjartanlega velkomin en enga túlipana eða nellikur, stóra rósakransa, takk.“
Hlaupanótan, Víðsjá og Spegillinn eru flottir þættir sem gaman er að hlusta á. Þáttastjórnendurnir eru klárir, fyndnir og bitrir. Sumir hafa samt þann leiðitama tendens að fá útrás fyrir skáldagáfu sína sem að sumir þeirra virðast hafa fundið í ruslatunnu á Salú. Langar, flóknar og innihaldslausar landslagsmyndir sem enginn hefur gaman af. Ég væri til í að banna allar setningar sem byrja á ,,eins og“ og ,,líkt og“. Umræðan yrði öll skýrari og betri.
Í þessum töluðu orðum er getraun dagsins í gangi í útvarpinu: ,,Hver syngur og hvert er verkið?" Það eru aldrei nein verðlaun í boði, sem mér finnst alltaf jafn fyndið. Stefán Edlestein er núna í símanum við þáttastjórnandann en hann þekkir bæði rödd og verk. Þetta er örugglega einn af stóru dögum lífs hans. Blessi hann og varðveiti.
ReykingarTyrfingur Tyrfingsson
Ég hef verið heillaður af reykingum allt frá því ég man eftir mér fyrst. Sígarettan er svo margt. Í fyrsta lagi hefur hún fallíska vísun, síðan er hún sogin af þurfandi vörum, reyknum kyngt munúðarlega og svo lekur hann í faðmlögum við súrefnið út aftur. Að reykja er það að ríða og vera riðið.
Steini, fyrrverandi maður Ástu frænku, var grannur, svalur, með þykkt sítt hár og reykti eins og gömul lada. Ég dýrkaði Steina frænda. Ég sagði honum í fimm ára afmælinu mínu að ég hlakkaði til að byrja að reykja eins og hann og að ég ætlaði alltaf að reykja tíu sígarettur í einu því þá væri ég flottastur. Þetta var skömmu áður en sígarettur urðu óhollar. Honum leist vel hugmyndina og klappaði mér á bakið, sjálfur töffarinn í Russelgallanum. Seinna kom nú reyndar í ljós að Steini var hallur undir brennivín, læknadót og sama kyn sem leiddi til skilnaðar hans við Ástu. Hann varð átfíkill og hárkollunni hans (hann hafði víst orðið sköllóttur um fermingu) var stolið á djammi á Tunglinu. Ég hef ekki séð hann síðan. En það breytti engu. Ég varð nefnilega ekki svona innilega ástfanginn af sígarettunni fyrr en síðar, í heimsókn hjá Ömmu Möllu og Afa Bill í húsinu þeirra á Rainy Avenue, Orange Park í Flórída. Þaðan á ég þá minningu sem mér þykir hvað vænst um af minningum mínum úr æsku. Ég eyddi öllum stundum sitjandi í fanginu á ömmu, sem íklæddist alltaf fjólubláum sundbolum og háhæluðum skóm. Ég elskaði lyktina af henni og man hana enn. Lyktina af aðeins of miklu ilmvatni, djörfum skammti af hárlakki, Black Velvet viskíi og sígarettu. Síðan kom afi, með Old Spice-ilmvatnið sitt, lykt af vel tvöföldum vodka í ekkert, með sígarettu í hendinni, blés að mér, kyssti mig á ennið og sagði: ,,I would even stop smoking for you“. Reykingar eru hluti af mér, ég tengi þær við ást og umhyggju. Þær eru ég.
Ég er með asma, ekki svona í-hjóla-stól-með-stómapoka-asma heldur bara frekar heiðarlegan asma. En hóstinn minn er orðinn ógeðslegur. Það kraumar í mér og þegar ég hræki eftir kast, spýti ég litlum gráum verum á stærð við meðal fóstur. Ég ákvað í einhverri þynnkunni (nóg er af þeim) að taka saman kosti og galla þess að reykja.
Kostir:
Það er og verða mun og aldir alda kúl að reykja. Það er sexý að reykja. Í því felst ákveðið ég-hræðist-ekki-dauðann-pönk sem ég kann að meta. Það er mjög gott að reykja, sérstaklega fyrir öran mann eins og mig. Sígaretta er góð verðlaun fyrir vel unnið starf; hún veitir unað en engin aukakíló. Svalasta fólk mannkynssögunnar hefur reykt. Samviskuspurning: Hvernig get ég lagt það á Marlboro-fjölskylduna að hætta? Ef ég geri það mun sumarfrí þeirra styttast og vinnudagurinn lengjast (og ég hætti að fá kort frá þeim á jólunum). Það er félagsleg athöfn að kveikja sér í og bróðurpartur vina minna og félaga reykir. Eartha Kitt-eftirherman mín sem ég er við það að fullkomna mun að öllum líkindum eyðileggjast þar sem hún grundvallast af tjörufullum lungum (þaðan gemur grrr-ið). Og að lokum: Maður með sígarettu er ekki einn, af sígarettu er góður félagsskapur.
Ókostir: Persónulega er mér alveg sama þó svo ég verð ekki áttræður, með þvagleka og þurfi að hefja hvern dag á því að troða gyllinæðinni aftur inn í rassgatið á mér svona rétt áður en einhvern smápíka kemur til að spúla á mér tittlinginn. Ég vil ekki verða gamall með lykt. Ég vil ekki spila félagsvist og ég vil ekki gera morgunleikfimi Ríkisútvarpsins. Ókostirnir, sem ég tek mark á, tengjast ekki langlífi heldur eru allir af hégómlegum toga. Síðasta laugardag sat ég á Vínbarnum ásamt nokkrum mínum (h)eldri vinkonum. Að borðinu okkar kom miðaldra, feitur, líklega pungsíður en vinalegur karl sem hét Sæmundur. Hann tilkynnti okkur í óspurðum að hann gæti séð á tönnum fólks hvort það reykti. Hann tók alla á borðinu fyrir og gat séð hvort þeir reyktu, hefðu reykt eða aldrei kynnst Marlboro-manninum af eigin raun. Þegar kom að mér var ég frekar pottþéttur á að ekkert sæist á mínum tönnum því sama hvernig ólifnaðurinn er hverju sinni þá bursta ég alltaf oft á dag.
Tyrfingur: Jæja, gamli minn. Go crazy.
Sæmundur: Þú reykir og þú reykir mikið.
Tyrfingur (fyrst hikaði ég en sturlaðist svo): Jæja, já. Það sést nú líka á þér, kæri vinur Sæmundur, að þú borðar... og þú borðar mikið. Og nú er í boði fyrir þig að drulla þér eitthvert annað og reyndu að muna að taka vömbina, brjóstin og hliðarspikið með þér. Ég er svo fullur að ég gæti dottið um þetta drasl.
Sæmundur hefði mjög hæglega getað drepið mig. Eftir nokkra þögn hló þó kallinn og bauð mér upp á bjór og Gammeldansk sem ég þáði með þökkum.
Annar ókostur er húðin. Smárfríðar grannar konur koma alltaf verst út úr reykingum og þá sérstaklega þær sem reykja mjóar sígarettur eða þær sem sjúga af áfergju. Línur myndast í kringum varirnar og ef þær eru með rauðan varalit verður til það sem ég kalla rassgat-í-framan-effektið. Varirnar minna á bólgið rassgat þar sem allt of margt stórt, ljótt og hart hefur átt leið sína um í tímans rás.
Þriðji ókosturinn er formið. Eins úthverfamömmulegt og það hljómar þá elska ég að ganga fjöll og firnindi helst með fjölskyldunni, kúka í poka og drekka úr lækjarsprænum. Ég tími því ekki að missa af því og þurfa að húka heima í tjaldinu á meðan hinir ganga, kveikja mér í með prímusnum og föndra við mig. Það er ekki í boði.
Svo núna sit ég einn heima inni í eldhúsi. Ég er farinn að freta nikótíntyggjóslykt og kominn með slitgigt í kjálkana af jórtri. Þeim tókst það; áróðursnefnd ríkisins (Lýðheilsustöð) náði til mín, hræddi mig þannig að ég er í þann mund að ganga til liðs við óvininn, púrítanana og pussurnar. Ég er hættur að reykja.
